آیا جبهه مقاومت ملی در حال قدرتگیری است؟ نگاهی به نبردی که طالبان در آن به آرامی شکست میخورند
بررسی اطلاعاتی «الخبیر» از وضعیت مقاومت ضد طالبان، درگیریهای مرزی و کارزار دیپلماتیک جبهه مقاومت ملی (NRF) در میان فشارهای فزاینده بر کابل در سال ۲۰۲۶.
پیش از سپیدهدم ۱۷ جولای ۲۰۲۶، جنگجویان «جبهه سربازان میهن» (HSF) به رهبری قیوم ملنگ، فرمانده پیشین نیروهای ویژه افغانستان، به مرکز اداری ولسوالی یافتل سفلی در بدخشان حمله کردند. آنها در عرض چند ساعت نیروهای محلی طالبان را خلع سلاح کردند، پرچم خود را در چند قدمی فیضآباد، مرکز ولایت، برافراشتند و پیش از آنکه قاری فصیحالدین فطرت، لوی درستیز طالبان، بتواند نیروهای کمکی اعزام کند، به ارتفاعات اطراف عقبنشینی کردند. این نخستین بار از آگوست ۲۰۲۱ بود که یک واحد ضد طالبان موفق شد مرکز یک ولسوالی را، هرچند برای مدتی کوتاه، تصرف کند.
در ظاهر، کابل اصرار دارد که هیچ اتفاقی نیفتاده است. احسانالله کامگار، سخنگوی پولیس بدخشان و ذبیحالله مجاهد، سخنگوی ارشد طالبان، بارها به دیپلماتها اطمینان دادهاند که «هیچ مقاومتی وجود ندارد» و «بدخشان آرام است.» اما این روایت در برابر واقعیتهای جغرافیایی عملیاتی اواخر سال ۲۰۲۶ فرو میپاشد.
پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا جبهه مقاومت ملی (NRF) به رهبری احمد مسعود میتواند فردا به صورت کلاسیک وارد کابل شود یا خیر؛ این فرضیهای است که توسط حامیان طالبان مطرح میشود. پرسش واقعی این است که آیا طالبان میتوانند یک جنگ نامتقارن چندجبههای را در سراسر یک دولت در حال فروپاشی مدیریت کنند؟ بررسی ردیابی مقاومت تا ۷ نوامبر ۲۰۲۶، همراه با کارزار دیپلماتیک NRF در وبسایت wearenrf.org، نشان میدهد که امارت طالبان در حال شکست خوردن در شرایطی است که کنترل آن از دستش خارج شده است.

شکل ۱: بازسازی جغرافیایی «الخبیر» از صحنه نبرد ضد طالبان در سال ۲۰۲۶، شامل دهلیز کوهستانی بدخشان-پنجشیر، خوشههای حملات شهری و جنوبی، و درگیریهای مرزی خط دیورند.
۱. ستون فقرات کوهستانی: چرا شمال تسلیم نمیشود؟
ویژگی تعیینکننده میدان نبرد در سال ۲۰۲۶، یک دهلیز پیوسته در امتداد ستون فقرات شمال شرقی افغانستان است که زیباک، واخان و جرم در بدخشان را از طریق ورسج تخار و اندراب بغلان به پنجشیر متصل میکند.
دو واقعیت ساختاری این دهلیز را باز نگه داشته است. نخست، عوارض زمین زرادخانه کابل را خنثی میکند: در ارتفاعات بالای ۳۰۰۰ متر، هامویها و خودروهای زرهی (MRAP) غنیمتی طالبان کارایی ندارند و چهار سال دوری از قطعات یدکی و نگهداری فنی، هلیکوپترهای طالبان را زمینگیر کرده است. دوم، قندهار خود عامل شورش در شمال شد. همانطور که «الخبیر» در گزارش «استعمارگران جدید» مستند کرد، هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، با استفاده از فرمان رسمی ۱۴۳۸، زمینهای موروثی در تخار و حوزه آمودریا را برای اسکان خانوادههای تیتیپی (TTP) و وفاداران جنوبی مصادره کرد. اکنون روستاهای تاجیک، ازبک و بدخشی که از زمینهای خود رانده شدهاند، از هستههای NRF و HSF محافظت میکنند.
۲. ارواح در قندهار: درهمشکستن اسطوره جنوب
مخالفت مسلحانه فراتر از پنجشیر به یک ائتلاف مکمل گسترش یافته است. در حالی که NRF درههای شمالی را در کنترل دارد، «جبهه آزادی افغانستان» (AFF) به رهبری جنرال یاسین ضیا، کماندوهای کهنهکار را برای حملات شبانه در کابل، هرات، کندز و تالقان اعزام میکند. «روند سبز افغانستان» به رهبری امرالله صالح، معاون پیشین رئیسجمهور، اطلاعات محرمانه وزارتخانههای کابل را افشا میکند و «جبهه متحد افغانستان» (AUF) به رهبری جنرال سمیع سادات، حملاتی را به سمت جنوب هدایت میکند.
حملات در شهر قندهار و لشکرگاه هلمند ضربهای روانی وارد کرده که هیچ انکاری نمیتواند آن را پاک کند. حملات در پناهگاه ایدئولوژیک هبتالله، اسطوره وفاداری یکپارچه جنوب را درهم میشکند. گزارشهای یوناما به درستی اشاره میکنند که کمینهای چریکی، نارنجکها و بمبهای کنار جادهای هنوز نمیتوانند کابل را به صورت کلاسیک سقوط دهند، اما جنگ نامتقارن تنها نیازمند آن است که هر پاسگاه پس از تاریکی هوا به یک نقطه آسیبپذیر تبدیل شود.
۳. گلوله و پهنای باند: در محاصره دیپلماتیک WeAreNRF

شکل ۲: معماری استراتژیک دوگانه که عملیات مسلحانه در ۳۲ ولایت را با کارزار سیاسی بینالمللی، نظارت بر کمکها و مقابله با اطلاعات نادرست NRF ترکیب میکند.
در حالی که هستههای چریکی گردانهای طالبان را در داخل افغانستان زمینگیر کردهاند، پلتفرم بینالمللی NRF که از طریق WeAreNRF و «روند وین» هدایت میشود، جنگی به همان اندازه سرنوشتساز را در خارج از کشور پیش میبرد. هدف این کارزار، خفگی ساختاری است: جلوگیری از به رسمیت شناخته شدن رسمی کابل توسط هر دولت غربی یا منطقهای.
این جنبش از طریق wearenrf.org چهار خط مشی را دنبال میکند. نخست، لابیگری در پارلمانهای اروپایی و غربی برای خالی نگه داشتن کرسیهای دیپلماتیک طالبان و مسدود ماندن ذخایر بانک مرکزی. دوم، از طریق «روند وین»، ائتلاف احمد مسعود چهرههای اپوزیسیون، جامعه مدنی و مدافعان حقوق زنان را حول یک جایگزین نهادی مشخص متحد میکند: یک جمهوری دموکراتیک فدرال، غیرمتمرکز و کثرتگرا که از طریق لویه جرگه ملی و انتخابات آزاد تصویب شود. سوم، نظارت بر جریان کمکهای بشردوستانه برای افشای فساد طالبان.
چهارم، دفاع اطلاعاتی قاطع. این پلتفرم مستقیماً دو تهمت اصلی طالبان را رد میکند: اثبات اینکه NRF به جای پیگیری هژمونی تاجیک، از پرچم سه رنگ جمهوری و پرچمهای محلی استفاده میکند، و رد تلاش رژیم برای پیوند دادن هویت تاریخی «خراسان» با داعش (ISKP). این دفاع پس از آن اهمیت یافت که «الخبیر» در گزارش «جنگ کثیف GDI» افشا کرد که استخبارات طالبان در ۴ اکتبر ۲۰۲۶، آدمکشان داعش را در فیضآباد اجیر کرده بود تا با بهرهبرداری از تأخیر در اطلاعرسانی، NRF را بدنام کند. در همین حال، هشدار مسعود به پایتختهای جهان همچنان جدی است: بیش از بیست سازمان شبهنظامی، از جمله تیتیپی، القاعده و داعش، اکنون از خاک تحت حاکمیت طالبان به عنوان پناهگاه استفاده میکنند.
۴. گیره دوجبههای و آنچه در سال ۲۰۲۷ در پیش است

شکل ۳: فشارهای همگرا از داخل، مرزها و دیپلماسی بر امارت طالبان و سه مسیر عملیاتی پیشبینیشده برای سال ۲۰۲۷.
مقاومت دیگر تنها کابل را تحت فشار قرار نمیدهد. واکنش پاکستان در سال ۲۰۲۶ علیه پناهگاههای تیتیپی، مرزهای شرقی را به منطقه جنگی دوم تبدیل کرد. پس از «عملیات غضبالحق» و حملات هوایی فرامرزی سپتامبر در کنر، پکتیکا، حوزه نهم قندهار و قولاردوی ۲۰۳ منصوری در گردیز، درگیریهای خط دیورند در پکتیا، خوست و ننگرهار، کابل را مجبور کرده است تا واحدهای متحرک خود را به شرق منتقل کند؛ امری که باعث تضعیف پادگانهای شمالی شده، در حالی که دستگاه استخباراتی هبتالله (GDI) در حال تصفیه شبکه ملا محمد یعقوب از درون است.
برای سال ۲۰۲۷، سه مسیر پیشبینی میشود. سناریوی پایه، یک بنبست فرسایشی مزمن است که در آن طالبان مراکز ولایات را در روز حفظ میکنند اما در شب از نظر مالی تحلیل میروند. مسیر تشدید تنش، شاهد زمستانیسازی دهلیز زیباک-یافتل-پنجشیر توسط نیروهای مقاومت خواهد بود تا گذرگاه سالنگ را تا بهار تهدید کنند. فروپاشی سیستماتیک همچنان مشروط به عواملی است: تشدید درگیریها در خط دیورند، شکاف علنی میان قندهار و کابل، و وحدت نیروهای مقاومت برای تحریک به شورش در پادگانها.
تبدیل این حرکت به فروپاشی، به رفع سه گلوگاه بستگی دارد: متحد کردن جبهههای پراکنده تحت یک فرماندهی تاکتیکی مشترک، بستن شکاف ارتباطی میان میدان و رسانه که توسط GDI مورد سوءاستفاده قرار میگیرد، و بقا در لجستیک کوهستانی زمستانی.
الخبیر را دنبال کنید
گزارشدهی مستقل درباره افغانستان. برای آخرین خبرها، راستیآزماییها و تحلیلها ما را دنبال کنید.


