Al Khabeer Al Khabeer
Russia’s Taliban Trap

تله طالبان برای روسیه: واکاوی سیاست شکست‌خورده مسکو در قبال افغانستان

تحقیقات «الخبیر» نشان می‌دهد که پیمان دفاعی تاییدنشده روسیه با طالبان، درخواست‌های تسلیحاتی دوران شوروی، مذاکرات پهپادی با بلاروس و خطرات امنیتی منطقه‌ای، مسکو را در یک بن‌بست راهبردی گرفتار کرده است.

· 12 دقیقه مطالعه
Illustrated portraits of Vladimir Putin and Hibatullah Akhundzada above a relief map of Afghanistan caught in a red metal trap.
Editorial illustration depicting Russia’s Afghanistan policy through a symbolic trap, Soviet-era military imagery and portraits of Russian and Taliban leaders. Al Khabeer Graphics

در ۲۷ می ۲۰۲۶، در حاشیه چهاردهمین نشست بین‌المللی امنیتی مسکو، ملا محمد یعقوب مجاهد، سرپرست وزارت دفاع طالبان، در کنار سرگئی شویگو، دبیر شورای امنیت روسیه نشست و یک توافق‌نامه دوجانبه همکاری‌های نظامی-تکنیکی را امضا کرد. کمتر از یک سال پس از آنکه روسیه در جولای ۲۰۲۵ به نخستین کشور جهان تبدیل شد که امارت اسلامی را به طور رسمی به رسمیت شناخت، رسانه‌های دولتی این دست دادن را به مثابه تولد یک اتحاد دفاعی راهبردی جلوه دادند.

بررسی دقیق «الخبیر» از اسناد رسمی حقوقی روسیه، پرونده‌های تیم نظارت بر تحریم‌های سازمان ملل متحد و فهرست‌های تدارکاتی درزکرده طالبان، خلاف این ادعا را ثابت می‌کند. نزدیک به شش ماه پس از مراسم امضا، پایگاه داده‌های حقوقی فدرال مسکو همچنان این معاهده را «لازم‌الاجرا» ثبت نکرده است. کرملین که از ظرفیت‌های صنعتی خود که در جنگ اوکراین به شدت درگیر است محروم مانده و از گسست آشکار با واشنگتن و شرکای منطقه‌ای بیمناک است، تصویب رسمی این پیمان دفاعی را در بلاتکلیفی دیپلماتیک رها کرده و در عین حال، حمایت‌های حساس خود را به واسطه‌های ثالث منتقل کرده است.

هیچ‌جا به اندازه ۱۴ اکتبر ۲۰۲۶، زمانی که سرگئی ناریشکین، رئیس سرویس اطلاعات خارجی روسیه، بدون اعلام قبلی برای گفتگوهای پشت درهای بسته با عبدالحق وثیق، رئیس استخبارات طالبان به کابل پرواز کرد، سیاست متناقض مسکو آشکار نبود. اسناد اولیه جمع‌آوری‌شده از مسکو، مینسک، کابل و نیویورک نشان می‌دهد که چگونه تلاش روسیه برای مهار طالبان بدون برانگیختن واکنش‌های منطقه‌ای، به یک تله امنیتی غیرقابل مدیریت تبدیل شده است.

۱. معاهده شماره ۴۱۴۴۰۱۴۶۹ و زرادخانه خیالی

برای درک اینکه چگونه روسیه وعده دفاعی خود به کابل را محدود کرده است، باید از متن معاهده در پایگاه داده حقوقی GARANT روسیه با شماره ثبت ۴۱۴۴۰۱۴۶۹ آغاز کرد. در ماده ۲ این سند که به زبان‌های روسی، پشتو و انگلیسی تدوین شده، اجرای آن به «سرویس فدرال همکاری‌های نظامی-تکنیکی روسیه» و «وزارت دفاع ملی طالبان» محول شده است. ماده ۱۱، یک دوره پنج‌ساله قابل تمدید را تعیین می‌کند که تنها زمانی فعال می‌شود که هر دو پایتخت، اطلاعیه‌های کتبی دیپلماتیک مبنی بر تکمیل مراحل قانونی داخلی را مبادله کنند. تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶، GARANT به صراحت این توافق را به عنوان سندی که هنوز لازم‌الاجرا نشده، مهر کرده است.

«هیچ‌یک از طرفین، بدون رضایت کتبی قبلی طرف دیگر، نباید تسلیحات و تجهیزات نظامی، اسناد فنی تولید آن‌ها یا سایر محصولات نظامی دریافتی یا اکتسابی در جریان همکاری‌های نظامی-تکنیکی را به شخص ثالث، از جمله سازمان‌های بین‌المللی، اشخاص حقوقی خارجی و (یا) افراد حقیقی بفروشد یا منتقل کند.»

ماده ۴، توافق‌نامه بین دولت فدراسیون روسیه و دولت امارت اسلامی افغانستان در مورد همکاری‌های نظامی-تکنیکی (مسکو، ۲۷ می ۲۰۲۶؛ ثبت GARANT شماره ۴۱۴۴۰۱۴۶۹)

این محدودیت حقوقی بلافاصله با واقعیت‌های میدان نبرد برخورد کرد. در داخل افغانستان، فرماندهان طالبان برای بازسازی نیروی هوایی بازمانده از دوران شوروی، پس از آنکه واشنگتن بقایای نیروی هوایی سابق افغانستان را از دسترس خارج کرد، به شدت تحت فشار بودند. در آگوست ۲۰۲۴، جاناتان هنیک، سفیر ایالات متحده در ازبکستان، تایید کرد که توافقی برای جلوگیری از دسترسی طالبان به ۴۶ هواپیمای نظامی افغان که در سال ۲۰۲۱ به ترمذ پرواز کرده بودند، وجود دارد، در حالی که ۱۸ بدنه هواپیمای دیگر در تاجیکستان باقی مانده است. در اوایل ۲۰۲۵، هفت بالگرد عملیاتی UH-60 بلک‌هاوک از ازبکستان به ایالات متحده بازگردانده شدند که با اعتراض شدید وزارت دفاع یعقوب مواجه شد.


سند ۱: فایل ثبت حقوقی GARANT روسیه (شماره ۴۱۴۴۰۱۴۶۹) برای پیمان ۲۷ می ۲۰۲۶ شویگو-یعقوب، که تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ به عنوان «لازم‌الاجرا نیست» مهر شده است.


شکل ۱: فهرست درزکرده طالبان در ژوئن ۲۰۲۶ برای بازسازی سخت‌افزارهای شوروی در کنار گاه‌شمار هشت‌ساله استفاده مسکو از واسطه‌ها.

این نخستین تلاش کابل برای استخدام مکانیک‌های هوانوردی روسیه نبود. در ۱۵ و ۱۶ مارس ۲۰۲۲، ولادیمیر سکوریخین، مدیر شرکت هواپیمایی «ورتیکال-تی» مستقر در تور، و الکساندر کالاچف، نایب‌رئیس انجمن صنعت بالگرد، با ملا عبدالکبیر، معاون نخست‌وزیر طالبان در کابل دیدار کردند. هنگامی که انعام‌الله سمنگانی، سخنگوی طالبان، از گفتگوها درباره تعمیرات بالگرد خبر داد، کالاچف در مصاحبه‌ای با NEWS.ru به شدت آن را رد کرد.

«احیای ناوگان بالگردهای نظامی مورد بحث نبوده و نمی‌توانست باشد.»

الکساندر کالاچف، نایب‌رئیس انجمن صنعت بالگرد، در گفتگو با NEWS.ru در ۱۶ مارس ۲۰۲۲

اسناد شرکتی و داوری روسیه تایید می‌کنند که شرکت «ورتیکال-تی» (INN 6924003639) وارد مراحل انحلال شده و در ۲۱ جولای ۲۰۲۳ رسماً منحل شد. با این حال، چهار سال بعد، پس از پیمان چارچوبی ۲۷ می ۲۰۲۶، مقامات دفاعی طالبان فهرست گسترده‌ای از سخت‌افزارهای بازمانده شوروی را به مسکو تحویل دادند که توسط «افغانستان اینترنشنال» در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶ ردیابی شد.

این فهرست شامل ۱۴,۸۰۳ تفنگ تهاجمی کلاشنیکف (مدل‌های AK-47، AKM، AKMS و AK-74)، ۸,۶۳۲ کارابین AKS-74U، تفنگ‌های SKS و تفنگ‌های تک‌تیرانداز SVD دراگونوف، به علاوه ۲۱,۰۳۲ کلت ماکاروف، TT-33 و استچکین، در کنار ۷۶۵ مسلسل سنگین و ضدهوایی DShK، PKM، KPV، RPK و ZU است. در بخش تجهیزات سنگین، وزارت دفاع ۳,۰۲۰ کامیون کاماز و تانک‌بر ساخت روسیه، ۳۱ قبضه توپ خودکششی ۱۵۲ میلی‌متری، ۲۷ راکت‌انداز چندگانه BM-21 گراد و ۷۶ خودروی زرهی BTR-60، BTR-70، BMP-1، BMP-2، T-55 و T-62 را فهرست کرده که تنها ۲۱ دستگاه از آن‌ها عملیاتی هستند و ۵۵ دستگاه نیاز به بازسازی کامل دارند.

کابل به طور فوری خواستار تعمیر ۱۱ بالگرد ترابری Mi-8 و Mi-17، چهار بالگرد تهاجمی Mi-24، ۱۲ جت جنگنده MiG-21، MiG-23، Su-22 و Su-25 پارک‌شده در آشیانه‌ها از بگرام تا هرات، موشک‌های ضدتانک هدایت‌شونده 9M14 Malyutka و 9K111 Fagot، و سامانه‌های پدافند هوایی دوش‌پرتاب Strela و Igla برای مقابله با پهپادهای فرامرزی و حملات هوایی غیرمجاز در مناطق مرزی مورد مناقشه بود. چهار روز پس از امضای توافق در مسکو، در ۳۱ می ۲۰۲۶، رستم حبیب‌الله، رئیس مرکز تجاری روسیه، به «تاتار-اینفورم» گفت که افغانستان هنوز بیش از ۱۰۰ بالگرد Mi-17 ساخت کازان و بیش از ۳۰ هزار کامیون کاماز دارد که نیاز به مراکز خدمات دارند.

با این حال، مسکو تعهدات خود را صرفاً کلامی نگه داشت. ارزیابی‌های فنی نشان می‌دهد که شن‌های کوارتز ریز افغانستان، پره‌های توربین Klimov TV3-117 را فرسوده کرده و فواصل تعمیرات اساسی بالگردها را بیش از ۵۰ درصد کاهش می‌دهد که نیازمند سرویس در کارخانه‌های تحت تحریم روسیه مانند «کارخانه تعمیر هواپیمای نووسیبیرسک» است. روسیه که تمایلی به تحریک تحریم‌های ثانویه غرب یا انحراف ظرفیت کارخانه‌ها از جنگ اوکراین نداشت، خود را به مشاوره‌های فنی سطح پایین محدود کرد. تا جولای ۲۰۲۶، مهندسان طالبان برای بازگرداندن تنها یک بالگرد Mi-17 به پرواز، به ۱۳ ماه زمان نیاز داشتند.

بدتر از آن برای پوشش حقوقی مسکو، ماده ۴ پیمان ماه می از همان ابتدا بی‌اثر بود. در حالی که شورای امنیت شویگو خواستار کنترل‌های سخت‌گیرانه بر کاربر نهایی برای جلوگیری از انحراف به طرف ثالث بود، سی و هفتمین گزارش تیم نظارت بر تحریم‌های سازمان ملل (سند S/2026/44، ۴ فوریه ۲۰۲۶) دقیقاً مستند کرد که تسلیحات پیشرفته در داخل افغانستان به کجا می‌روند.

«تحریک طالبان پاکستان (TTP) از تفنگ‌های تهاجمی پیشرفته، دستگاه‌های دید در شب، دوربین‌های حرارتی، سیستم‌های تک‌تیرانداز و سیستم‌های حمله پهپادی استفاده کرد. بیشتر این تجهیزات توسط مقامات بالفعل در کنار مجوزهای حمل سلاح و اسناد سفر ارائه شده است.»

تیم نظارت بر تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل، گزارش سی و هفتم (سند S/2026/44، ۴ فوریه ۲۰۲۶، بند ۱۳۰)

نظارت‌های بعدی سازمان ملل در آگوست ۲۰۲۶ (سند S/2026/651، بند ۹۷) تایید کرد که شبکه شورشی تحریک طالبان پاکستان (TTP) در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ رسماً یک واحد پهپادی اختصاصی نیروی هوایی TTP را تأسیس کرد و امید مسکو به یک شریک امنیتی منضبط در طالبان را به یک جنگ فرامرزی تبدیل کرد که دیپلماسی منطقه‌ای روسیه را به شکست کشاند.


سند ۲: سند واقعی شورای امنیت سازمان ملل S/2026/44 (۴ فوریه ۲۰۲۶)، صفحات ۱۸ و ۲۳، که حضور حدود ۲۵۰ جنگجوی ETIM/TIP در نیروهای پلیس طالبان و تامین سلاح/پهپاد طالبان به TTP را مستند می‌کند.

۲. واسطه مینسک، پارادوکس قلعه سرخ و پیونگ‌یانگ

هنگامی که روسیه می‌خواهد بدون پذیرش پیامدهای دیپلماتیک مستقیم، در افغانستان نفوذ داشته باشد، به واسطه‌ها تکیه می‌کند. این نقشه راه مدت‌ها پیش از خروج آمریکا در سال ۲۰۲۱ طراحی شده بود. تحقیقات مشترک «اینسایدر» و «اشپیگل» که در ۸ ژانویه ۲۰۲۵ منتشر شد، نشان داد که چگونه واحد ۲۹۱۵۵ GRU، به رهبری ژنرال آندری آوریانوف، سپهبد ایوان کاسیاننکو و سرهنگ الکسی آرخیپوف، پرداخت‌هایی به طور میانگین ۲۰۰ هزار دلار برای هر سرباز ائتلاف کشته‌شده را از طریق شرکت ARIGS Ltd.، یک شرکت تجارت سنگ‌های قیمتی در مسکو که در سپتامبر ۲۰۱۷ در نزدیکی یک بلوک مسکونی GRU و آکادمی GRU ثبت شده بود، منتقل می‌کردند.

پس از آگوست ۲۰۲۱، مسکو از تامین مالی شورشیان علیه واشنگتن به جذب نیروهای ویژه سابق افغانستان برای جنگ اوکراین تغییر جهت داد. در نوامبر ۲۰۲۲، ژنرال عبدالرئوف ارغندیوال، فرمانده سابق قول‌اردوی ۲۰۷ ظفر، به رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی تایید کرد که شبکه مزدور واگنر روسیه، با همکاری دفاتر امنیتی ایران، به کماندوهای افغان آموزش‌دیده توسط آمریکا که در ایران سرگردان بودند، ماهانه ۱۵۰۰ دلار و ویزای اقامت روسیه پیشنهاد می‌داد.

«روس‌ها از طریق شرکت امنیتی واگنر و با همکاری کشور میزبان [ایران]، جایی که اکثریت نیروهای امنیتی و دفاعی افغانستان اکنون در آن حضور دارند، و همچنین برخی افغان‌هایی که قبلاً به ایران و روسیه نقل مکان کرده‌اند، در تلاش برای جذب کماندوها هستند.»

ژنرال عبدالرئوف ارغندیوال، فرمانده سابق قول‌اردوی ۲۰۷ ظفر، در گفتگو با رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی در ۱ نوامبر ۲۰۲۲


سند ۳: سند واقعی شورای امنیت سازمان ملل S/2026/651 (۱۰ آگوست ۲۰۲۶)، صفحات ۱۸ و ۲۰، که بمب‌گذاری نوامبر ۲۰۲۵ در قلعه سرخ دهلی را به القاعده در شبه‌قاره هند (AQIS) مرتبط می‌کند و تایید می‌کند که رهبران AQIS دارای تذکره‌های کابل هستند و گلمراد خالیموف خواستار حمله به تاجیکستان شده بود.

تا سال ۲۰۲۶، زمانی که حملات هوایی فرامرزی، فقدان پهپاد و پدافند هوایی طالبان را آشکار کرد، یک مثلث‌سازی بسیار جسورانه‌تر از طریق مینسک پدیدار شد. مسکو ابتدا بلاروس را مستقیماً وارد معماری دیپلماتیک خود کرد و از نمایندگان بلاروس به «فرمت مسکو» دعوت کرد، در حالی که سرگئی لوکاشویچ، معاون وزیر خارجه بلاروس، در فوریه ۲۰۲۶ میزبان «شرکت توسعه ملی» کابل بود. در آگوست ۲۰۲۶، یک هیئت ۱۳ نفره وزارتی طالبان به رهبری عطاءالله عمری، سرپرست وزارت زراعت، از کارخانه‌های صنعتی مینسک برای نمایشگاه INNOPROM بازدید کردند که باعث شد سرویس اطلاعات خارجی اوکراین در ۲ سپتامبر نسبت به گسترش روابط دفاعی و دوگانه مینسک-کابل هشدار دهد. در اول اکتبر، ماکسیم ریژنکوف، وزیر خارجه بلاروس، با نورالدین عزیزی، وزیر تجارت طالبان در مینسک دیدار کرد و هفته‌ها بعد، الکساندر اوگورودنیکوف، سفیر غیرمقیم بلاروس، استوارنامه خود را در کابل تقدیم کرد.

در اوایل اکتبر ۲۰۲۶، گزارش‌های هماهنگ «افغانستان اینترنشنال»، رسانه‌های مستقل بلاروسی «ناشا نیوا» و «Reform.news» و خبرگزاری اوکراینی UNN فاش کردند که پشت این طراحی دیپلماتیک چه چیزی نهفته است. بازرسان با استناد به پنج مقام ارشد سابق دفاعی و امنیتی افغان و یک منبع نزدیک به رهبری طالبان در کابل، دریافتند که مقامات طالبان مذاکراتی را برای خرید سلاح و پهپادهای نظامی از بلاروس آغاز کرده‌اند که توسط صادرکنندگان دفاعی دولتی بلاروس مانند «Belspetsvneshtekhnika» (BSVT)، «Beltechexport»، کارخانه تعمیر هواپیمای ۵۵۸ در بارانوویچی و توسعه‌دهنده پهپاد «KB INDELA» پشتیبانی می‌شود.

«حداقل دو مقام ارشد نظامی و امنیتی سابق گفتند که بلاروس کشوری است که با میانجیگری هند و با تایید روسیه، آماده است تا برخی تجهیزات، به ویژه پهپادها را در اختیار طالبان قرار دهد.»

تحقیقات Reform.news و افغانستان اینترنشنال با استناد به مقامات امنیتی ارشد سابق افغان، ۵ اکتبر ۲۰۲۶

یک منبع ارشد در کابل در همان گزارش اظهار داشت که این توافق‌ها عمدتاً به درخواست روسیه و با هماهنگی آن صورت گرفته است. این مکانیسم یک راهکار پیش از ۲۰۲۱ را احیا کرد: در دوران اشرف غنی، زمانی که فشار آمریکا مانع قراردادهای مستقیم کابل با مینسک می‌شد، هند هزینه بازسازی و تحویل چهار بالگرد تهاجمی Mi-35 بلاروسی را برای افغانستان تامین کرد. قابل توجه است که در ژوئن ۲۰۲۶، ارتش هند در میان تنش‌های فزاینده مرزی منطقه‌ای، ۱۰۶ پهپاد انتحاری توسعه‌یافته توسط بلاروس را تحویل گرفت.

با این حال، تطبیق اسناد شورای امنیت سازمان ملل با گزارش‌های تدارکاتی مینسک، یک پارادوکس راهبردی حیرت‌انگیز را در دهلی نو و کابل آشکار می‌کند. در آگوست ۲۰۲۶، سی و هشتمین گزارش تیم نظارت بر تحریم‌های سازمان ملل (سند S/2026/651، بندهای ۱۰۱ و ۱۰۲) به صراحت حمله تروریستی ۹ نوامبر ۲۰۲۵ به قلعه سرخ در دهلی نو را که منجر به کشته شدن ۱۵ نفر شد، به القاعده در شبه‌قاره هند (AQIS) نسبت داد. در بند بعدی، ناظران سازمان ملل تایید کردند که چه کسی از فرماندهی عالی AQIS محافظت می‌کند؛ کسانی که در سند S/2026/44 به عنوان امیر اسامه محمود و معاونش یحیی غوری شناسایی شده‌اند.

«حمله نوامبر ۲۰۲۵ به قلعه سرخ در دهلی رسماً به AQIS نسبت داده شد... گزارش شده است که رهبری AQIS در کابل باقی مانده و برای آن‌ها تذکره صادر شده است که نشان‌دهنده همکاری نزدیک بین طالبان و AQIS است.»

تیم نظارت بر تحریم‌های شورای امنیت سازمان ملل، گزارش سی و هشتم (سند S/2026/651، ۱۰ آگوست ۲۰۲۶، بندهای ۱۰۱ تا ۱۰۲)

مینسک تنها شریک تحت تحریم نبود که تحت نظارت روسیه به مدار کابل کشیده شد. از ۲۸ سپتامبر تا ۳ اکتبر ۲۰۲۶، مولوی نصیب‌الله مدنی، فرمانده آموزش‌های رزمی مشترک طالبان، هیئتی را به بازی‌های جنگی راهبردی «سنتر-۲۰۲۶» روسیه در میدان آموزشی چبارکول در منطقه چلیابینسک هدایت کرد. عکس‌های رسمی وزارت دفاع طالبان که در ۳ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر شد، مدنی را در حال قدم زدن در نمایشگاه تسلیحات و انجام گفتگوهای نظامی دوجانبه مستقیماً با رو کی چول، وابسته نظامی کره شمالی نشان می‌دهد.

۳. پروازهای جاسوسی در روز، هشدارهای تروریستی در شب

در حالی که دیپلمات‌های روسیه از ثبات طالبان در خارج تمجید می‌کردند، رؤسای اطلاعاتی مسکو پشت درهای بسته زنگ خطر را به صدا درآوردند. در ۲۶ می ۲۰۲۶، الکساندر بورتنیکوف، رئیس سرویس امنیت فدرال، به نشست امنیتی کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS) گفت که سرویس‌های اطلاعاتی روسیه، تاجیکستان و ازبکستان شش توطئه شاخه خراسان دولت اسلامی (ISIL-K) را در اوایل ۲۰۲۶، از جمله پنج حمله برنامه‌ریزی‌شده در شهرهای روسیه از جمله مسکو، خنثی کرده‌اند. نکته قابل توجه این است که بورتنیکوف سرویس‌های اطلاعاتی بریتانیا را به تشویق بی‌ثباتی در شمال افغانستان متهم کرد و اصرار داشت که روسیه باید روابط ضدتروریستی خود را با طالبان گسترش دهد.

پنج ماه بعد، این موازنه به تناقضی آشکار تبدیل شد. پس از بن‌بست دیپلماتیک در هشتمین نشست «فرمت مسکو» در ۵ اکتبر، سرگئی ناریشکین، رئیس SVR، پرواز اعلام‌نشده ۱۴ اکتبر خود را به کابل انجام داد تا با عبدالحق وثیق، رئیس اداره کل استخبارات طالبان، که یک زندانی سابق گوانتانامو بود که در ۲۰۱۴ آزاد شد، دیدار کند. هیچ‌یک از دو نهاد جزئیات این ماموریت اطلاعاتی سطح بالا را منتشر نکردند، ماموریتی که بر تکیه خاموش مسکو بر دستگاه امنیتی کابل با وجود اصطکاک فزاینده منطقه‌ای تاکید داشت.


شکل ۲: نقشه توپوگرافی OSINT که پرواز اطلاعاتی اکتبر ۲۰۲۶ روسیه به کابل را در کنار پناهگاه‌های مستند سازمان ملل برای AQIS، ETIM/TIP و ISIL-K در امتداد مرز CSTO تاجیکستان ردیابی می‌کند.


سند ۴: رکورد رسمی پورتال CSTO (odkb-csto.org) که گل‌حسن، سفیر طالبان را در کنفرانس مسکو در کنار هشدار لفظی سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه (odkb-soyuz.org) فهرست کرده است.

در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶، تنها ۴۸ ساعت پس از دست دادن ناریشکین در کابل، سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، در کنفرانس امنیتی CSTO، CIS و SCO در مسکو سخنرانی کرد. طبق فهرست رسمی شرکت‌کنندگان CSTO، مولوی گل‌حسن، سفیر طالبان، مستقیماً در سالن کنفرانس مسکو نشسته بود، در حالی که لاوروف هشداری صریح درباره شمال افغانستان داد که مستقیماً پیشنهاد ۲ ژوئن ۲۰۲۶ رستم حبیب‌الله، رئیس مرکز تجاری تاتارستان، برای اعطای ورود بدون ویزا بین روسیه و افغانستان را تضعیف می‌کرد.

«اعضای این گروه‌ها در تلاش هستند تا به قلمرو کشورهای آسیای مرکزی نفوذ کنند، از جمله در پوشش پناهندگان و حتی گردشگران... «بین‌الملل» تروریستی، به دلیل نبود کلمه بهتر، در آن سوی رود پنج، شبه‌نظامیانی با اصالت آسیای مرکزی، قفقاز شمالی و اویغور را جذب کرده است که در حملات مسلحانه در خاورمیانه و آفریقا تجربه کسب کرده‌اند.»

سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه، کنفرانس امنیتی CSTO-CIS-SCO در مسکو، ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ (odkb-soyuz.org/analitics/953)

پرونده‌های اطلاعاتی سازمان ملل توضیح می‌دهند که چرا دستگاه امنیتی مسکو همزمان در حال جذب رئیس جاسوسی کابل و تقویت مرز تاجیکستان است. سند S/2026/44 (بند ۹۴) فاش می‌کند که شبه‌نظامیان «جنبش اسلامی ترکستان شرقی» (ETIM) و «حزب اسلامی ترکستان» (TIP) کارت‌های شناسایی طالبان را دریافت کرده‌اند، عملیات خود را از طریق کشت خشخاش و استخراج معدن در بدخشان تامین مالی کرده و حدود ۲۵۰ جنگجو را در سال ۲۰۲۵ در نیروهای پلیس طالبان جاسازی کرده‌اند. سند S/2026/651 (بندهای ۱۰۳ و ۱۲۰) می‌افزاید که ETIM/TIP تحت فرماندهی عبدالحق در حال ایجاد قابلیت‌های پهپادی در کریدور واخان بدخشان و قندوز است و در یک اردوگاه تازه تاسیس القاعده در برگ‌متال نورستان آموزش می‌بیند.

این سرریز قبلاً در امتداد خط پیمان CSTO مسکو خون ریخته است. در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۵، یک پهپاد انفجاری پرتاب‌شده از بدخشان به اردوگاه استخراج طلای «شاهین اس‌ام» در منطقه شمس‌الدین شاهین تاجیکستان اصابت کرد و سه کارگر چینی را کشت. چهار روز بعد، یک تیراندازی فرامرزی در درواز منجر به کشته شدن دو کارگر بزرگراه چینی شد و در ۲۳ و ۲۴ دسامبر ۲۰۲۵، شبه‌نظامیان مسلح به تجهیزات دید در شب، دو مرزبان تاجیک را در پاسگاه مرزی شماره ۵ کشتند.

در ۵ اکتبر ۲۰۲۶، دقیقاً همان روزی که مسکو در «فرمت مسکو» از کابل تمجید کرد، الکساندر استرنیک، رئیس بخش وزارت خارجه روسیه، تحویل تسلیحات روسیه به تاجیکستان را تحت یک طرح نوسازی تا سال ۲۰۴۲ تایید کرد. بین ۱۸ تا ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶، نیروهای ویژه CSTO مانورهای ضد نفوذ «کبالت-۲۰۲۶» را در میدان آموزشی ماگوب تاجیکستان برگزار کردند، در حالی که چین کمک ۵۷ تا ۶۱ میلیون دلاری برای ساخت نه تاسیسات مرزی مستحکم در پامیر را تصویب کرد. روسیه به افغانستان وعده یک شریک وفادار و قدرت هوایی احیاشده داد. در عوض، یک معاهده تاییدنشده، یک واسطه پهپادی بلاروسی و مرزی که به طور فزاینده‌ای توسط پکن کنترل می‌شود، به ارث برد.

در بخش دوم: واکاوی پاکسازی طلا و تریاک در بدخشان، ضمیمه سرکوب‌شده سازمان ملل که در آن وزارت داخله کابل از جهان التماس کرد که نظرسنجی مواد مخدر ۲۰۲۶ را منتشر نکند، و اینکه چرا طرح راه‌آهن الکسی اورچوک، معاون نخست‌وزیر روسیه در ۱۲ نوامبر در کابل، بر پایه کریدورهای تجاری فروپاشیده بنا شده است.