ساخت قندهار: چگونه طالبان داعش خراسان را ایجاد و مسلح کردند

طالبان به جهان می‌گویند که با داعش در حال جنگ هستند. اما در ۱۵ آگوست ۲۰۲۱، این رژیم درهای زندان‌ها را باز کرد، ۱۱۰۰ تروریست خطرناک را آزاد کرد و به آن‌ها اجازه عبور آزادانه داد. آتش‌افروز اکنون در حال فروش بیمه آتش‌سوزی است.
طالبان پنج سال است که داستانی ساده را به جهان می‌فروشند: «بدون ما، افغانستان به دست داعش خواهد افتاد.» در دوحه، مسکو و پکن، مقامات طالبان دقیقاً همین هشدار را تکرار می‌کنند: حکومت ما را به رسمیت بشناسید. میلیاردها دلار مسدود شده ما را بدهید. نحوه رفتار ما با زنان را نادیده بگیرید. اگر چنین نکنید، داعش به شهرهای شما حمله خواهد کرد. این یک ترفند قدیمی است: یک رژیم اقتدارگرا از یک هیولای بیرونی هراس ایجاد می‌کند تا جهان از جنایات خود او چشم‌پوشی کند. طالبان برای خاموش کردن آتش، خواهان تشویق هستند. اما آن‌ها از پاسخ به یک سوال ساده طفره می‌روند: چه کسی در وهله اول بنزین را به دست تروریست‌ها داد؟ در ۱۵ آگوست ۲۰۲۱، طالبان بحران داعش خراسان را به ارث نبردند؛ آن‌ها قفس‌ها را باز کردند.

۱۵ آگوست ۲۰۲۱: چه کسی درهای زندان را باز کرد؟
طالبان ادعا می‌کنند که بزرگترین دشمن داعش هستند. این ادعا در همان لحظه‌ای که به وقایع اولین روز قدرت‌گیری آن‌ها نگاه می‌کنید، رنگ می‌بازد. هنگامی که دولت افغانستان در ۱۵ آگوست ۲۰۲۱ سقوط کرد، جنگجویان طالبان کنترل کابل را به دست گرفتند. آن‌ها برای محافظت از بانک‌ها، مکاتب یا ادارات دولتی شتاب نکردند. اولین توقفگاه آن‌ها زندان‌های فوق امنیتی میدان هوایی بگرام (بازداشتگاه پروان) و پل‌چرخی بود. فرماندهان طالبان درهای سلول‌ها را باز کردند. در یک بعدازظهر، آن‌ها بیش از ۱۱۰۰ جنگجوی خطرناک و آموزش‌دیده داعش، بمب‌سازان و طراحان حملات انتحاری را آزاد کردند. این‌ها دزدان خرده‌پا نبودند؛ آن‌ها تروریست‌های محکومی بودند که شبکه‌هایشان در اثر سال‌ها فشار نظامی از هم پاشیده بود. در عرض چند ساعت، طالبان تمام ارتش دشمن فرضی خود را به آن‌ها بازگرداند. این یک تصادف نبود. طالبان کنترل زندان‌ها را «از دست ندادند». آن‌ها منطقه را در کنترل داشتند، قفل‌ها را باز کردند و شاهد بودند که بیش از هزار قاتل آموزش‌دیده آزادانه به خیابان‌ها رفتند.

مدرک جرم: از سلول بگرام تا دروازه ابی (Abbey Gate)
همانطور که در اسناد طبقه‌بندی‌نشده نظامی ایالات متحده ثبت شده است، «اللوگری» یک عامل داعش خراسان بود که از سال ۲۰۱۷ در بازداشتگاه بگرام نگهداری می‌شد. در ۱۵ آگوست ۲۰۲۱، طالبان به این مرکز نفوذ کرده و او را آزاد کردند. دقیقاً ۱۱ روز بعد، در ۲۶ آگوست، اللوگری به دروازه ابی در میدان هوایی کابل رفت، جلیقه انفجاری پوشید و خود را منفجر کرد. بمب او بیش از ۱۷۰ غیرنظامی افغان و ۱۳ سرباز آمریکایی را به قتل رساند؛ مرگبارترین حمله در جریان خروج نیروها که مستقیماً توسط تحقیقات سنتکام (CENTCOM) تایید شد. خون آن ۱۷۰ افغان بر دستان اللوگری بود، اما کلید سلول او در دستان طالبان قرار داشت.

از سلول‌های زندان تا یونیفرم‌های طالبان
فرار از زندان تنها آغاز کار بود. بلافاصله پس از خروج از زندان، شبکه‌های داعش خراسان از مبالغ هنگفت پول برای خرید هویت‌های جدید برای افراد خود استفاده کردند. به فرماندهان آزاد شده اسناد جعلی داده شد و آن‌ها به عنوان اعضای تحریک طالبان پاکستان (TTP) یا خود طالبان افغان ثبت شدند. این به تروریست‌ها پوشش نهایی را داد: آن‌ها می‌توانستند آزادانه سلاح حمل کنند، از تمام ایست‌های بازرسی طالبان بدون توقف عبور کنند و خانه‌های امن در سراسر کابل و شرق افغانستان ایجاد کنند.
به این استانداردهای دوگانه شرم‌آور نگاه کنید: طالبان دکان‌داران فقیر افغان را در خیابان به خاطر تراشیدن ریش کتک می‌زنند، در حالی که به بیش از هزار تروریست محکوم اجازه می‌دهند آزادانه با یونیفرم طالبان حرکت کنند.

کلاهبرداری ۸۰/۲۰: حملات نمایشی برای دوربین‌ها
هر زمان که جهان طالبان را به دلیل نقض حقوق بشر مورد انتقاد قرار می‌دهد، اداره استخبارات طالبان (GDI) نمایشی به راه می‌اندازد. رسانه‌های دولتی حملات نیمه‌شب را پخش می‌کنند و اجساد را نشان می‌دهند تا ادعا کنند رژیم در حال «پاکسازی داعش» است. این یک تئاتر کامل است. کارشناسان ضد تروریسم به یک قاعده واضح ۸۰/۲۰ در داخل داعش خراسان اشاره می‌کنند:

• ۲۰ درصد: سربازان پیاده‌نظام مصرفی. این‌ها نیروهای جوان و فقیری هستند که طالبان در حملات تلویزیونی می‌کشند تا در اخبار بین‌المللی چهره خوبی از خود نشان دهند.
• ۸۰ درصد: رؤسای اصلی و شبکه‌های مالی. کسانی که پول (دفتر الصدیق)، خانه‌های امن و مراکز فرماندهی را مدیریت می‌کنند، کاملاً دست‌نخورده باقی می‌مانند.

رهبر داعش خراسان در غار کوهستانی پنهان نشده است. او یک فرد تحصیل‌کرده افغان از کابل است که در محافل دانشگاهی پایتخت بزرگ شده است. استخبارات طالبان می‌داند که این شبکه‌ها وجود دارند. آن‌ها کاری به کارشان ندارند چون به زنده بودن آن‌ها نیاز دارند.

حقیقتی که قندهار نمی‌تواند پنهان کند
چرا طالبان باید اجازه دهند این تهدید زنده بماند؟ زیرا یک دیکتاتوری نامحبوب برای ماندن در قدرت به ترس نیاز دارد. یک داعش فعال، سه مزیت بزرگ برای طالبان دارد:

۱. بهانه‌ای برای کشتن افغان‌ها در داخل کشور: هر زمان که طالبان بخواهند سربازان سابق ارتش افغانستان را بکشند یا منتقدان مذهبی را ساکت کنند، به سادگی برچسب «جنگجوی مخفی داعش» را به آن‌ها می‌زنند.
۲. ترس دائمی در خیابان‌ها: این امر به رژیم بهانه‌ای برای ایست‌های بازرسی مسلحانه، بازداشت‌های نیمه‌شب و کنترل کامل بر جمعیت می‌دهد.
۳. باج‌گیری از کشورهای خارجی: این به طالبان یک اهرم فشار در برابر دولت‌های خارجی می‌دهد: «به ما پول و مشروعیت بدهید، وگرنه اجازه می‌دهیم داعش به شما حمله کند.»

طالبان می‌گویند که از افغانستان در برابر داعش محافظت می‌کنند. پیش از آنکه جهان این دروغ را بپذیرد، قندهار باید پاسخگوی حقیقت باشد: آن‌ها کسانی هستند که درهای زندان را باز کردند، آن‌ها کسانی هستند که به تروریست‌ها اجازه دادند در لباس طالبان پنهان شوند و آن‌ها کسانی هستند که از ترس داعش برای ماندن در قدرت استفاده می‌کنند. مبارزه با تروریسم یک ترفند روابط عمومی نیست. جهان باید اعتماد به رژیمی از آتش‌افروزان را متوقف کند که برای آتشی که خودشان برافروخته‌اند، بیمه آتش‌سوزی می‌فروشند.